Şiir 1
felicemque vocant, lacrimas fudere marito.
Est locus, ante urbem qua primum nascitur ingens
Appia quaque Italo gemitus Almone Cybebe
ponit et Idaeos iam non reminiscitur amnes,
hic te Sidonio velatam molliter ostro
225
eximius coniunx—nec enim fumantia busta
clamoremque rogi potuit perferre—beato
composuit. Priscilla, toro. nil longior aetas
carpere, nil aevi poterunt vitiare labores
siccatam membris: tantas venerabile marmor
230
spirat opes. mox in varias mutata novaris
effigies: hoc aere Ceres, hoc lucida Gnosis,
illo Maia tholo, Venus hoc non improba saxo.
accipiunt vultus haud indignata decoros
numina: circumstant famuli consuetaque turba
235
obsequiis, tunc rite tori mensaeque parantur
assiduae. domus ista, domus! quis triste sepulcrum
dixerit? hae merito visa pietate mariti
protinus exclames: ‘est hic, agnoseo, minister
illius, aeternae modo qui sacraria genti
240