Şiir 2
Regia Sidoniae convivia laudat Elissac.
qui magnum Aenean Laurentibus intulit arvis,
Alcinoique dapes mansuro carmine monstrat,
aequore qui multo reducem consumpsit Ulixem:
ast ego. cui sacrae Caesar nova gaudia cenae
5
nunc primum dominoque dedit consurgere mensa,
qua celebrem mea vota lyra. quas solvere grates
sufficiam? non, si pariter mihi vertice Iacto
nectat odoratas et Smyrna et Mantua lauros,
digna loquar, mediis videor discumbere in astris
10
cum Iove et Iliaca porrectum sumere dextra
immortale merum! steriles transmisimus annos:
haec aevi mihi prima dies, hic limina vitae,
tene ego. regnator terrarum orbisque subacti
magne parens, te. spes hominum, te, cura deorum,
15
cerno iacens? datur haec iuxta, datur ora tueri
vina inter mensaeque et non adsurgere fas est?
Tectum augustum, ingens, non centum insigne columnis,
sed quantae superos caelumque Atlante remisso
sustentare queant. stupet hoc vicina Tonantis
20
