Şiir 2
intravit non quassa ratis, sic perge nec umquam
emeritam in nostras puppem dimitte procellas.
tuque, nurus inter longe praedocta Latinas
parque viro mentem, cui non praecordia curae,
non frontem vertere minae, sed candida semper
gaudia et in vultu curarum ignara voluptas;
150
non tibi sepositas infelix strangulat arca
divitias avidique animum dispendia torquent
fenoris: expositi census et docta fruendi
temperies. non ulla deo meliore cohaerent
pectora, non alias docuit Concordia mentes.
155
discite securi, quorum de pectore mixtae
in longum coiere faces sanetusque pudicae
servat amicitiae leges amor. ite per annos
145
saeculaque et priscae titulos praecedite famae.
