Şiir 9
Λοκρῶν ἐπαείροντι ματέρʼ ἀγλαόδενδρον.
20
μαλεραῖς ἐπιφλέγων ἀοιδαῖς,
θᾶσσον καὶ ναὸς ὑποπτέρου παντᾷ
ἀγγελίαν πέμψω ταύταν,
25
εἰ σύν τινι μοιριδίῳ παλάμᾳ
ἐξαίρετον Χαρίτων νέμομαι κᾶπον·
κεῖναι γὰρ ὤπασαν τὰ τέρπνʼ· ἀγαθοὶ δὲ καὶ σοφοὶ κατὰ δαίμονʼ ἄνδρες
πῶς ἂν τριόδοντος Ἡρακλέης σκύταλον τίναξε χερσίν,
30
ἁνίκʼ ἀμφὶ Πύλον σταθεὶς ἤρειδε Ποσειδᾶν
ἤρειδεν δέ νιν ἀργυρέῳ τόξῳ πολεμίζων
Φοῖβος, οὐδʼ Ἀΐδας ἀκινήταν ἔχε ῥάβδον,
βρότεα σώμαθʼ ᾇ κατάγει κοίλαν πρὸς ἀγυιὰν
θνᾳσκόντων; ἀπό μοι λόγον
35
ἐπεὶ τό γε λοιδορῆσαι θεοὺς
ἐχθρὰ σοφία, καὶ τὸ καυχᾶσθαι παρὰ καιρὸν
