Şiir 13
ἁδύγλωσσος βοὰ κάρυκος ἐσλοῦ.
100
ἔοικεν ἤδη πάροιθε λελέχθαι·
τά τʼ ἐσσόμενα τότʼ ἂν φαίην σαφές·
νῦν δʼ ἔλπομαι μέν, ἐν θεῷ γε μὰν
τέλος· εἰ δὲ δαίμων γενέθλιος ἕρποι,
105
διʼ τοῦτʼ Ἐνυαλίῳ τʼ ἐκδώσομεν πράσσειν. τὰ δʼ ὑπʼ ὀφρύϊ Παρνασσίᾳ
ἕξ· Ἄργεΐ θʼ ὅσσα καὶ ἐν Θήβαις, ὅσα τʼ Ἀρκάσιν ἀνάσσων
μαρτυρήσει Λυκαίου βωμὸς ἄναξ,
Πέλλανά τε καὶ Σικυὼν καὶ Μέγαρʼ Αἰακιδᾶν τʼ εὐερκὲς ἄλσος,
ἅ τʼ Ἐλευσὶς καὶ λιπαρὰ Μαραθών,
110
ταί θʼ ὑπʼ Αἴτνας ὑψιλόφου καλλίπλουτοι
πόλιες, ἅ τʼ Εὔβοια· καὶ πᾶσαν κατὰ
Ἑλλάδʼ εὑρήσεις ἐρευνῶν μάσσονʼ ἢ ὡς ἰδέμεν.
ἄνα, κούφοισιν ἐκνεῦσαι ποσίν·
Ζεῦ τέλειʼ, αἰδῶ δίδοι καὶ τύχαν τερπνῶν γλυκεῖαν.
115
