Epigram 42
ἥμισύ μευ ψυχῆς ἔτι τὸ πνέον, ἥμισυ δʼ οὐκ οἶδʼ
εἴτʼ Ἔρος εἴτʼ Ἀίδης ἥρπασε, πλὴν ἀφανές.
ἦ ῥά τινʼ ἐς παίδων πάλιν ᾤιχετο; καὶ μὲν ἀπεῖπον
πολλάκι τὴν δρῆστιν μὴ ὑποδέχεσθε νέοι.
οὖ τις συνδιφήσον· ἐκεῖσε γὰρ ἡ λιθόλευστος
5
κείνη καὶ δύσερως οἶδʼ ὅτι που στρέφεται.