Kitap 33
11.9
quae vanitate sua omnium aures offendebat, et Philippo sublato, fractis opibus Macedonici regni Aetolos habendos Graeciae dominos cernebat.
11.10
ob eas causas multa sedulo, ut viliores levioresque apud omnis essent et viderentur, faciebat.
12.1
indutiae quindecim dierum datae hosti erant et cum ipso rege constitutum conloquium; cuius priusquam tempus veniret, in consilium advocavit socios;
12.2
rettulit, quas leges pacis placeret dici. Amynander, Athamanum rex, paucis sententiam absolvit: ita componendam pacem esse, ut Graecia etiam absentibus Romalis Romanis satis potens tuendae simul pacis libertatisque esset.
12.3
Aetolorum asperior oratio fuit, qui pauca praefati recte atque ordine imperatorem Romanum facere,
12.4
quod, quos belli socios habuisset, cum iis communicaret pacis consilia; falli autem eum tota re, si aut Romanis pacem aut Graeciae libertatem satis firmam se credat relicturum nisi Philippo aut occiso aut regno pulso; quae utraque proclivia esse, si fortuna uti pellet. vellet.
12.5
ad haec Quinctius negare Aetolos aut moris Romanorum memorem aut sibi ipsis convenientem sententiam dixisse.
12.6
et illos prioribus omnibus conciliis conloquiisque de condicionibus condictionibus pacis semper,
12.7
non ut ad internecionem bellaretur, disseruisse et Romanos praeter vetustissimum morem victis parcendi praecipuum clementiae documentum dedisse pace Hannibali et Carthaginiensibus data.
12.8
omittere se Carthagimenses; Carthaginienses; cum Philippo ipso quotiens ventum in conloquium? nec umquam, ut cederet regno, actum esse.
