Kitap 1
141.7
Alii enim nonnullos quam maxime cupiunt ulcisci, alii vero, res domesticas quam minime corrumpi. Quumque post longam cunctationem vix tandem in unum conveniant, exiguo tantum temporis momento de communibus rebus consultant, majorem vero temporis partem in rebus privatis curandis ponunt. Et unusquisque non per suam negligentiam stare putat, ut damnum fiat, sed et aliquem alium esse, qui sibi prospiciat, ut eadem ab omnibus privatim opinione universa respublica ipsis insciis perdatur.
142.1
« Quod autem maximum est, pecuniarum inopia prohibebuntur, dum eas tarde expedientes cunctantur; sed belli occasiones non exspectant.
142.2
Neque vero magis illorum aut munitionum exstructio aut classis digna est, quae metuatur.
142.3
Illas enim difficile est vel in pace ut paris potentim urbem exstruere, nedum in hostico, et cum nos adversus illos non minus muniti simus.
142.4
Praesidium autem sicubi collocabunt, aliquam quidem agri partem excursionibus et transfugiis aflligeut, sed tamen hoc non poterit nos circumvallare et impedire, ne in ipsorum agrum navigemus, et, qua re pollemus, navibus illos ulciscamur.
142.5
Nam ex usu rerum nauticarum plus peritiae ad proelia terrestria habemus, quam illi ex usu militiae terrestris ad pugnas navales.
142.6
Rerum vero maritimarum scientiam non facile poterunt adipisci.
142.7
Nam ne vos quidem his operam dantes statim a bello Medico perfecistis. Quonam igitur modo homines, qui agriculturae, non autem rebus maritimis dant operam, et qui praeterea ne facultatem quidem in hoc studio se exercendi habebunt propter assiduas nostrae classis incursiones, facinus aliquod dignum edent?
142.8
Nam adversus paucas quidem naves incursionem facientes periculum fortasse subeant, multitudine suam imperitiam audaci us confirmantes; sed, si multis prohibeantur, quiescent, et dum se in his non exerceant, erunt imperitiores, et hac ipsa dc causa etiam cunctantiores.