Kitap 17
prouocat increpitans hostem et noua proelia poscit.
Quas postquam audiuit uoces conterrita Iuno,
ne Libyci ducis impauidas ferrentur ad aures,
effigiem informat Latiam propereque coruscis
attollit cristis, addit clipeumque iubasque
525
Romulei ducis atque umeris imponit honorem
fulgentis saguli, dat gressum habitusque cientis
proelia et audacis adicit sine corpore motus.
tum par effigies fallacis imagine uana
cornipedis moderanda cito per deuia passu
530
belligerae datur ad speciem certaminis umbrae.
sic Poeni ducis ante oculos exultat et ultro
Scipio Iunoni simulatus tela coruscat.
at, uiso laetus rectore ante ora Latino
et tandem propius sperans ingentia, Poenus
535
quadrupedi citus imponit uelocia membra
et iacit aduersam properati turbinis hastam.
dat terga et campo fugiens uolat ales imago
tramittitque acies. tum uero, ut uictor et alti
iam compos uoti, ferrata calce cruentat
540
cornipedem et largas Poenus quatit asper habenas:
‘Quo fugis, oblitus nostris te cedere regnis?
nulla tibi Libyca latebra est, o Scipio, terra.’
haec ait et stricto sequitur mucrone uolantem,
donec longinquo frustratum duxit in arua
545
diuersa spatio procul a certamine pugnae.
tum fallax subito simulacrum in nubila cessit.
fulmineus ductor ‘Quisnam se numine caeco
composuit nobis’ inquit ‘deus? aut latet idem
cur monstro? tantumne obstat mea gloria diuis?
550
sed non auelles umquam, quicumque secundus
caelicolum stas Ausoniae, non artibus hostem
eripies uerum nobis.’ frena inde citati
conuertit furibundus equi campumque petebat,
cum subito occultae pestis conlapsa tremore
555
cornipedis moles ruit atque efflauit anhelo
pectore Iunonis curis in nubila uitam.
tum uero impatiens ‘Vestra est haec altera, uestra
fraus,’ inquit ‘superi: non fallitis. aequore mersum
texissent scopuli, pelagusque hausisset et undae!
560
