Kitap 15
nec donare fugam. cadit uno uulnere Thyrmis,
non uno Rhodanus, profligatumque sagitta
lancea deturbat Morinum et iam iamque cadentem.
cedentis urget, totas largitus habenas,
Liuius acer equo et turmis abeuntibus infert
725
cornipedem. tunc auersi fugientia colla
disicit ense Mosae. percussit pondere terram
cum galea ex alto lapsum caput: at residentem
turbatus rapuit sonipes in proelia truncum.
hic Cato (nam medio uibrabat et ipse tumultu)
730
Si, primas inquit ‘bello cum amisimus Alpes,
hic iuueni oppositus Tyrio foret! hei mihi quanta
cessauit Latio dextra, et quot funera Poenis
donarunt praui suffragia tristia campi!’
Iamque inclinabant acies, cunctisque pauorem
735
Gallorum induerat pauor, et Fortuna ruebat
Sidonia: ad Rutulos Victoria uerterat alas.
celsus ceu prima reflorescente iuuenta
ibat consul ouans, maior maiorque uideri.
ecce trahens secum canentem puluere turmam
740
ductor Agenoreus subit, intorquensque lacertis
tela sonat: ‘Cohibete fugam. cui cedimus hosti?
nonne pudet? conuersa senex marcentibus annis
agmina agit. nunc, quaeso, mihi nunc dextera in armis
degenerat, nostrique piget? mihi Belus auorum
745
principium, mihi cognatum Sidonia Dido
nomen, et ante omnis bello numerandus Hamilcar
est genitor. mihi, cui cedunt montesque lacusque
et campi atque amnes, frater. me magna secundum
Carthago putat Hannibali, me Baetis in oris
750
aequant germano passae mea proelia gentes.’
talia dum memorat, medios ablatus in hostis,
ut noua conspecti fulserunt consulis arma,
hastam praepropero nisu iacit. illa per oras
aerati clipei et loricae tegmina summo
755
incidit haud felix umero parceque petitum
perstrinxit corpus nec multo tincta cruore,
uana sed optanti promisit gaudia Poeno.
Turbati Rutuli, confusaque pectora uisu
terrifico. tunc increpitans conamina consul:
760
