Kitap 15
tum pueri colla amplectens sic pauca precatur:
‘Summe deum, Libyco, faxis, de praeside nunc his,
his umeris tibi opima feram.’ nec plura, sereno
sanguineos fudit cum Iuppiter aethere rores
atque atris arma aspersit non prospera guttis.
365
uixdum finitis intrarant uocibus artas
letiferi collis fauces, cum turba uolucris
inuadunt Nomades iaculis nimboque feruntur
aetherio similes, caeca fundente latebra
armatos in bella globos. circumdata postquam
370
nil restare uidet uirtus quod debeat ultra
iam superis, magnum secum portare sub umbras
nomen mortis hauet. tortae nunc eminus hastae
altius insurgit, nunc saeuit comminus ense.
forsan et enasset rapidi freta saeua pericli,
375
ni telum aduersos nati uenisset in artus.
tum patriae tremuere manus, laxataque luctu
fluxerunt rigidis arma infelicia palmis.
obuia nudatum tramittit lancea pectus,
labensque impresso signauit gramina mento.
380
At postquam Tyrius saeua inter proelia ductor
infixum aduerso uidit sub pectore telum,
immane exclamat: ‘Latias, Carthago, timere
desine iam leges: iacet exitiabile nomen,
Ausonii columen regni. sed dextera nostrae
385
tam similis non obscurus mittatur ad umbras.
magnanima inuidia uirtus caret.’ alta sepulcri
protinus extruitur caeloque educitur ara.
conuectant siluis ingentia robora: credas
Sidonium cecidisse ducem. tum tura dapesque
390
et fasces clipeusque uiri, pompa ultima, fertur.
ipse facem subdens Laus inquit ‘parta perennis:
Marcellum abstulimus Latio. deponere forsan
gens Italum tandem arma uelit. uos ite superbae
exequias animae et cinerem donate supremi
395
muneris officio: numquam hoc tibi, Roma, negabo.’
alterius par atque eadem fortuna laborum
consulis: exanimem sonipes ad signa reuexit.
Talia in Ausonia. sed non et talis Hiberis
armorum euentus campis. Carthaginis omnes
400
