Kitap 11
rectorem terrae. uidi cum turbine saeuo
Ausonia et sonitu bellantis fusa per agros
uni terga daret. uidi cum Varro citato
auferretur equo, proiectis degener armis.
quin et magnanimum perfosso corpore telis
525
strage super socium uidi te, Paule, cadentem.
Aegatis ille et seruilia foedera larga
ultus caede dies: non plus optasse liberet
quam tum concessit dexter deus. altera iam lux
si talis redeat, populis sis omnibus una
530
tum, Carthago, caput terrasque colare per omnis.
testes hi stragis, quos signum inlustre superbis
mos laeua gestare uiris.’ tum funditur ante
ora admirantum praefulgens anulus auro
datque fidem uerbis haud paruo insignis aceruo.
535
hinc iterum repetens, ‘Restat nunc sedibus imis
uertenda atque aequanda solo iam subruta Roma.
adnitamur:’ ait ‘uires refouete tot haustas
casibus, et pateant non parca aeraria dextris
quas emimus bello. defit iam belua, tristis
540
Ausoniis terror, necnon alimenta fatigant.’
Atque ea dum memorat, toruo conuersus in ora
Hannonis uultu, quem gliscens gloria prauum
ductoris studio iam dudum agitabat acerbo:
‘Iamne tibi dextras inceptaque nostra probamus?
545
iam fas Dardanio me non seruire colono?
anne iterum Hannibalem dedi placet? atra ueneno
inuidiae nigroque undantia pectora felle,
tandem tot titulis totque exorata tropaeis,
infelix muta. dextra en, en dextera, quam tu
550
Aeneadis lacerare dabas, et litora et amnes
et stagna et latos impleuit sanguine campos.’
haec Mago, atque animos fauor haud obscurus alebat.
Cui, simul inuidia atque ira stimulantibus, Hannon:
‘Talia uesani iuuenis conuicia miror
555
haud equidem: tumet ingenio, fraternaque corda
non tarde agnoscas et uirus futtile linguae.
qui ne mutatum uanis absistere credat,
nunc pacem orandum, nunc improba foedere rupto
arma reponendum et bellum exitiale cauendum
560
