Kitap 2
quid si nunc aliquis patriis rapturus ab oris
Deidamian eat viduaque e sede revellat
attonitam et magni clamantem nomen Achillis?’
illius ad capulum rediit manus ac simul ingens
impulit ora rubor: tacuit contentus Ulixes.
85
Excipit Oenides: ‘quin, o dignissima caeli
progenies, ritusque tuos elementaque primae
indolis et, valida mox accedente iuventa,
quae solitus laudum tibi semina pandere Chiron,
virtutisque aditus, quas membra augere per artes,
90
quas animum, sociis multumque faventibus edis?
sit pretium longas penitus quaesisse per undas
Scyron et his primos arma ostendisse lacertis.’
Quem pigeat sua facta loqui? tamen ille modeste
incohat, ambiguus paulum propiorque coacto:
95
‘dicor et in teneris et adhuc reptantibus annis,
Thessalus ut rigido senior me monte recepit,
non ullos ex more cibos hausisse nec almis
uberibus satiasse famem, sed spissa leonum
viscera semianimisque lupae traxisse medullas.
100
haec mihi prima Ceres, haec laeti munera Bacchi,
sic dabat ille pater, mox ire per invia secum
lustra gradu maiore trahens visisque docebat
adridere feris nec fracta ruentibus undis
saxa nec ad vastae trepidare silentia silvae.
105
iam tunc arma manu, iam tunc cervice pharetrae,
et ferri properatus amor durataque multo
sole geluque cutis; tenero nec fluxa cubili
membra, sed ingenti saxum commune magistro,
vix mihi bissenos annorum torserat orbes
110
vita rudis, volucres cum iam praevertere cervos
et Lapithas cogebat equos praemissaque cursu
tela sequi; saepe ipse gradu me praepete Chiron,
dum velox aetas, campis admissus agebat
omnibus, exhaustumque vago per gramina passu
115
laudabat gaudens atque in sua terga levabat.
saepe etiam primo fluvii torpore iubebat
ire supra glaciemque levi non frangere planta.
hoc puerile decus, quid nunc tibi proelia dicam
silvarum et saevo vacuos iam murmure saltus?
120
