Kitap 9
rettulit, et viso sederunt flumina nutu.
illius exsangues umeri et perfossa patescunt
pectora: ceu ventis alte cum elata resedit
tempestas, surgunt scopuli quaesitaque nautis
terra, et ab infestis descendunt aequora saxis.
525
quid ripas tenuisse iuvat? premit undique nimbo
telorum Phoenissa cohors, nec tegmina membris
ulla, omnisque patet leto; tunc vulnera manant,
quique sub amne diu stupuit cruor, aere nudo
solvitur et tenues venarum laxat hiatus,
530
incertique labant undarum e frigore gressus,
procumbit, Getico qualis procumbit in Haemo
seu Boreae furiis putri seu robore quercus
caelo mixta comas, ingentemque aera laxat:
illam nutantem nemus et mons ipse tremiscit,
535
qua tellure cadat, quas obruat ordine silvas,
non tamen aut ensem galeamve audacia cuiquam
tangere; vix credunt oculis ingentiaque horrent
funera, et adstrictis accedunt comminus armis.
Tandem adiit Hypseus capulumque in morte tenenti
540
extrahit et torvos laxavit casside vultus;
itque per Aonios alte mucrone corusco
suspensam ostentans galeam et clamore superbit:
‘hic ferus Hippomedon, hic formidabilis ultor
Tydeos infandi debellatorque cruenti
545
gurgitis!’ agnovit longe pressitque dolorem
magnanimus Capaneus, telumque immane lacerto
hortatur librans: ‘ades o mihi, dextera, tantum
tu praesens bellis et inevitabile numen,
te voco, te solam superum contemptor adoro.’
550
sic ait, et voti sese facit ipse potentem,
it tremibunda abies clipeum per et aerea texta
loricae tandemque animam sub pectore magno
deprendit: ruit haud alio quam celsa fragore
turris, ubi innumeros penitus quassata per ictus
555
labitur effractamque aperit victoribus urbem,
cui super adsistens ‘non infitiamur honorem
mortis’ ait, ‘refer huc oculos, ego vulneris auctor;
laetus abi multumque aliis iactantior umbris!’
tunc ensem galeamque rapit clipeumque revellit
560
