Kitap 8
huc aderit coniunx, illi funesta reserva
supplicia: illa tua, rector bone, dignior ira.’
accipit ille preces indignaturque moveri.
ut leo Massyli cum lux stetit obvia ferri,
tunc iras, tunc arma citat; si decidit hostis,
125
ire supra satis est vitamque relinquere victo.
Interea vittis lauruque insignis opima
currus et egregiis modo formidatus in armis
luce palam, fusus nulli nullique fugatus,
quaeritur: absistunt turmae, suspectaque tellus
130
omnibus, infidi miles vestigia campi
circuit, atque avidae tristis locus ille ruinae
cessat et inferni vitatur honore sepulcri,
nuntius hortanti diversa in parte maniplos
Adrasto, vix ipse ratus vidisse, Palaemon .
135
advolat et trepidans — steterat nam forte cadenti
proximus inspectoque miser pallebat hiatu —
verte gradum, fuge, rector ait, ‘si Dorica saltem
terra loco patriaeque manent, ubi liquimus, arces,
non armis, non sanguine opus: quid inutile ferrum
140
stringimus in Thebas? currus humus impia sorbet
armaque bellantesque viros; fugere ecce videtur
hic etiam, quo stamus, ager. vidi ipse profundae
noctis iter ruptaque soli compage ruentem
illum heu, praesagis quo nullus amicior astris,
145
Oecliden, frustraque manus cum voce tetendi.
mira loquor, sulcos etiamnum rector equorum
fumantemque locum et spumis madida arva reliquit.
nec commune malum est: tellus agnoscit alumnos,
stat Thebana acies.’ stupet haec et credere Adrastus
150
cunctatur; sed Mopsus idem trepidusque ferebat
Actor idem, iam fama novis terroribus audax
non unum cecidisse refert, sponte agmina retro
non exspectato revocantum more tubarum
praecipiant: sed torpet iter, falluntque ruentes
155
genua viros; ipsique — putes sensisse — repugnant
cornipedes nulloque truces hortamine parent,
nec celerare gradum nec tollere lumina terra,
fortius incursant Tyrii, sed vesper opacus
lunares iam ducit equos; data foedere parvo
160
