Kitap 7
mecum aeterna domus, quotiens iam torta reponam
fulmina, quam rarus terris hic imperet ignis.
quin etiam invitus magna uleiscendaque passis
aut Lapithas Marti, aut veterem Calydona Dianae
expugnare dedi; maesta est iactura pigetque
205
tot mutare animas, tot reddere corpora vitae.
Labdacios vero Pelopisque a stirpe nepotes
tardum abolere mihi; scis ipse — ut crimina mittam
Dorica — , quam promptae superos incessere Thebae;
te quoque — sed, quoniam vetus excidit ira, silebo.
210
non tamen aut patrio respersus sanguine Pentheus,
aut matrem scelerasse toris aut crimine fratres
progenuisse reus, lacero tua lustra replevit
funere: ubi hi fletus, ubi tune ars tanta precandi?
ast ego non proprio diros impendo dolori
215
Oedipodionidas: rogat hoc tellusque polusque
et pietas et laesa fides naturaque, et ipsi
Eumenidum mores, sed tu super urbe moveri
parce tua: non hoc statui sub tempore rebus
occasum Aoniis, veniet suspeetior aetas
220
ultoresque alii: nunc regia Iuno queretur.’
his ille auditis mentemque habitumque recepit;
ut eum sole malo tristique rosaria pendent
usta noto, si clara dies zephyrique refecit
aura polum, redit omnis honos, emissaque lucent
225
germina et informes ornat sua gloria virgas.
Nuntius attonitas iamdudum Eteoelis ad aures
explorata ferens longo docet agmine Graios
ire duces, nec iam Aoniis procul afore campis;
quacumque ingressi, tremere ac miserescere cunctos
230
Thebarum; qui stirpe, refert, qui nomine et armis,
ille metum condens audire exposcit et odit
narrantem; hinc socios dictis stimulare suasque
metiri decernit opes. exciverat omnem
Aoniam Euboeamque et Phocidos arva propinquae
235
Mars, ita dulce Iovi; longe fugit ordine velox
tessera: propellunt acies, seseque sub armis
ostentant; subeunt campo, qui proximus urbi
damnatus bellis patet exspectatque furores.
nondum hostes contra, trepido tamen agmine matres
240
