Kitap 6
pressus utroque genu collecto sanguine discum
680
ipse super sese rotat atque in nubila condit.
ille citus sublime petit similisque cadenti
crescit in adversum, tandemque exhaustus ab alto
tardior ad terram redit atque immergitur arvis.
sic cadit, attonitis quotiens avellitur astris,
685
Solis opaca soror; procul auxiliantia gentes
aera crepant frustraque timent, at Thessala victrix
ridet anhelantes audito carmine bigas.
conlaudant Danai, sed non tibi molle tuenti,
Hippomedon, maiorque manus speratur in aequo.
690
Atque illi extemplo, cui spes infringere dulce
immodicas, Fortuna venit, quid numina contra
tendere fas homini? spatium iam immane parabat,
iam cervix conversa, et iam latus omne redibat:
excidit ante pedes elapsum pondus et ictus
695
destituit frustraque manum demisit inanem,
ingemuere omnes, rarisque ea visa voluptas,
inde ad conatus timida subit arte Menestheus
cautior, et multum te, Maia crete, rogato
molis praevalidae castigat pulvere lapsus.
700
illa manu magna et multo felicior exit,
nec partem exiguam circi transvecta quievit,
fit sonus, et fixa signatur terra sagitta,
tertius Hippomedon valida ad certamina tardos
molitur gressus; namque illum corde sub alto
705
et casus Phlegyae monet et fortuna Menesthei.
erigit adsuetum dextrae certamen, et alte
sustentans rigidumque latus fortesque lacertos
consulit ac vasto contorquet turbine, et ipse
prosequitur, fugit horrendo per inania saltu
710
iamque procul meminit dextrae servatque tenorem
discus, nec dubia iunctave Menesthea victum
transabiit meta: longe super aemula signa
consedit viridesque umeros et opaca theatri
culmina ceu latae tremefecit mole ruinae:
715
quale vaporifera saxum Polyphemus ab Aetna
lucis egente manu tamen in vestigia puppis
auditae iuxtaque inimicum exegit Ulixen.
sic et Aloidae, cum iam calcaret Olympum
