Kitap 5
est opus, ecce animos doceat Rhodopeia coniunx,
ulta manu thalamos pariterque epulata marito.
nec vos immunis scelerum securave cogo:
plena mihi domus atque ingens, en cernite, sudor.
quattuor hos una, decus et solacia patris,
125
in gremio, licet amplexu lacrimisque morentur,
transadigam ferro saniemque et vulnera fratrum
miscebo patremque simul spirantibus addam,
ecqua tot in caedes animum promittit? ' Agebat
pluribus; adverso nituerunt vela profundo:
130
Lcmnia classis erat. rapuit gavisa Polyxo
fortunam atque iterat: 'superisne vocantibus ultro
desumus? ecce rates! deus hos, deus ultor in iras
adportat coeptisque favet, nec imago quietis
vana meae: nudo stabat Venus ense, videri
135
clara mihi somnosque super quid perditis aevum?
inquit ‘age aversis thalamos purgate maritis,
ipsa faces alias melioraque foedera iungam.’
dixit, et hoc ferrum stratis, hoc, credite, ferrum
imposuit, quin o miserae, dum tempus agi rem,
140
consulite; en validis spumant eversa lacertis
aequora, Bistonides veniunt fortasse maritae.'
hinc stimuli ingentes, magnusque advolvitur astris
clamor. Amazonio Scythiam fervere tumultu
lunatumque putes agmen descendere, ubi arma
145
indulget pater et saevi movet ostia Belli,
nec varius fremor aut studia in contraria rapti
dissensus, ut plebe solet: furor omnibus idem,
idem animus solare domos iuvenumque senumque
praecipitare colos plenisque adfrangere parvos
150
uberibus ferroque omnes exire per annos,
tunc viridi luco 1 — lucus iuga celsa Minervae
propter opacat humum niger ipse, sed insuper ingens
mons premit et gemina pereunt ealigne soles —
hic sanxere fidem, tu Martia testis Enyo
155
atque inferna Ceres, Stygiaeque Acheronte recluso
ante preces venere deae; sed fallit ubique
mixta venus, venus arma tenet, venus admovet iras.
nec de more cruor: natum Charopeia coniunx
obtulit, accingunt sese et mirantia ferro
160
