Kitap 5
montis, ubi averso dederat prosecta Tonanti,
et caput iratis rediens quassabat ab extis,
hic sese Argolicis immunem servat ab armis
haud animi vacuus, sed templa araeque tenebant,
necdum etiam responsa deum monitusque vetusti
645
exciderant voxque ex adytis accepta profundis:
prima, Lycurge, dabis Dircaeo funera bello.
id cavet, et maestus vicini pulvere Martis
angitur ad lituos periturisque invidet armis.
Ecce — fides superum! — laceras comitata Thoantis
650
advehit exsequias, contra subit obvia mater,
femineos coetus plangentiaque agmina ducens,
at non magnanimo pietas ignava Lycurgo:
fortior ille malis, lacrimasque insana resorbet
ira patris, longo rapit arva morantia passu
655
vociferans: ‘illa autem ubinam, cui parva cruoris
laetave damna mei? vivitne? impellite raptam,
ferte citi comites; faxo omnis fabula Lemni
et pater et tumidae generis mendacia sacri
exciderint.’ ibat letumque inferre parabat
660
ense furens rapto; venienti Oeneius heros
impiger obiecta proturbat pectora parma,
ac simul infrendens: ‘siste hunc, vesanc, furorem,
quisquis es!’ et pariter Capaneus acerque reducto
adfuit Hippomedon rectoque Erymanthius ense,
665
ac iuvenem multo praestringunt lumine; at inde
agrestum pro rege manus, quos inter Adrastus
mitius et sociae veritus commercia vittae
Amphiaraus ait: ‘ne, quaeso! absistite ferro,
unus avum sanguis, neve indulgete furori,
670
tuque prior.’ sed non sedato pectore Tydeus
subicit: ‘anne ducem servatricemque cohortis
Inachiac ingratis coram tot milibus ausus
mactare in tumulos — quanti pro funeris ultor! —
cui regnum genitorque Thoas et lucidus Euhan
675
stirpis avus? timidone parum, quod gentibus actis
undique in arma tuis inter rapida agmina pacem
solus habes? habeasque, et te victoria Graium
inveniat tumulis etiamnum haec fata gementem,’
Dixerat, et tandem cunctante modestior ira
680
