Kitap 3
illa tamen superi, nec quod tibi, Delia, castos
prolapsum fontes specula temerare profana
heu dominum insani nihil agnovere Molossi,
deflerim magis, aut verso quod sanguine fluxit
in subitos regina lacus: sic dura Sororum
205
pensa dabant visumque Iovi. nunc regis iniqui
ob noxam immeritos patriae tot culmina cives
exuimus, nec adhuc calcati foederis Argos
fama subit, et iam bellorum extrema dolemus.
quantus equis quantusque viris in pulvere crasso
210
sudor! io quanti crudele rubebitis amnes!
viderit haec bello viridis manus: ast ego doner
dum licet igne meo terraque insternar avita!’
haec senior, multumque nefas Eteoclis acervat
crudelem infandumque vocans poenasque daturum,
215
unde ea libertas? iuxta illi finis et aetas
tota retro, seraeque decus velit addere morti.
Haec sator astrorum iamdudum e vertice mundi
prospectans primoque imbutas sanguine gentes
Gradivum acciri propere iubet, ille furentes
220
Bistonas et Geticas populatus caedibus urbes
turbidus aetherias currus urgebat ad arces,
fulmine cristatum galeae iubar armaque in auro
tristia, terrificis monstrorum animata figuris,
incutiens: tonat axe polus clipeique cruenta
225
lux rubet, et solem longe ferit aemulus orbis,
hunc ubi Sarmaticos etiamnum efflare labores
Iuppiter et tota perfusum pectora belli
tempestate videt: ‘talis mihi, nate, per Argos,
talis abi, sic ense madens, hac nubilus ira.
230
exturbent resides frenos et cuncta perosi
te cupiant, tibi praecipites animasque manusque
devoveant, rape cunctantes et foedera turba,
cui dedimus, tibi fas ipsos incendere bello
caelicolas pacemque meam. iam semina pugnae
235
ipse dedi: remeat portans immania Tydeus
ausa, ducis scelus et, turpis primordia belli,
insidias fraudesque, suis quas ultus in armis,
adde fidem, vos o superi, meus ordine sanguis,
ne pugnare odiis, neu me temptare precando
240
