Kitap 3
et fletu signata genas, ad celsa verendi
ibat tecta patris, parvumque sub ubere caro
Thessandrum portabat avo iam nocte suprema
ante novos ortus, ubi sola superstate plaustro
Arctos ad oceanum fugientibus invidet astris.
685
utque fores iniit magnoque adfusa parenti est:
‘cur tua cum lacrimis maesto sine coniuge supplex
limina nocte petam, cessem licet ipsa profari,
scis genitor, sed iura deum genialia testor
teque pater, non ille iubet, sed pervigil angor;
690
ex quo primus Hymen movitque infausta sinistram
Iuno facem, semper lacrimis gemituque propinquo
exturbata quies, non si mihi tigridis horror
aequoreasque super rigeant praecordia cautes,
ferre queam; tu solus opem, tu summa medendi
695
iura tenes; da bella, pater, generique iacentis
aspice res humiles, atque hanc, pater, aspice prolem
exsulis; huic olim generis pudor, o ubi prima
hospitia et iunctae testato numine dextrae!
hic certe est, quem fata dabant, quem dixit Apollo;
700
non egomet tacitos Veneris furata calores
culpatamve facem: tua iussa verenda tuosque
dilexi monitus, nunc qua feritate dolentis
despiciam questus? nescis, pater optime, nescis,
quantus amor castae misero nupsisse marito.
705
et nunc maesta quidem grave et inlaetabile munus,
ut timeam doleamque, rogo; sed eum oscula rumpet
maesta dies, cum rauca dabunt abeuntibus armis
signa tubae saevoque genas fulgebitis auro,
ei mihi! care pater, iterum fortasse rogabo.’
710
Illius umenti carpens pater oscula vultu:
‘non equidem has umquam culparim, nata, querellas;
pone metus, laudanda rogas nec digna negari,
sed mihi multa dei—nec tu sperare, quod urges,
desine—, multa metus regnique volubile pondus
715
subiciunt animo, veniet, qui debitus istis,
nata. modus, neque te incassum flevisse querens.
tu solare virum, neu sint dispendia iustae
dura morae: magnos cunctamur, nata, paratus.
proficitur bello.’ dicentem talia nascens
720
