Kitap 2
spes, ubi longa venit, talem sub pectore nubem
consilii volvens Dircen Cadmique negatas
adparat ire domos, veluti dux taurus amata
valle carens. pulsum solito quem gramine vietor
iussit ab erepta longe mugire iuvenca,
325
cum profugo placuere tori cervixque recepto
sanguine magna redit fractaeque in pectora quercus,
bella cupit pastusque et capta armenta reposcit
iam pede, iam cornu melior—pavet ipse reversum
victor, et attoniti vix agnovere magistri—:
330
non alias tacita iuvenis Teumesius iras
mente acuit, sed fida vias arcanaque coniunx
senserat; utque toris primo complexa iacebat
aurorae pallore virum, ‘quos, callide, motus
quamve fugam moliris?’ ait ‘nil transit amantes.
335
sentio, pervigiles acuunt suspiria questus,
numquam in pace sopor, quotiens haec ora natare
fletibus et magnas latrantia pectora curas
admota deprendo manu? nil foedere rupto
conubiisve super moveor viduaque iuventa,
340
etsi crudus amor necdum post flammea toti
intepuere tori: tua me, properabo fateri.
angit, amate, salus, tune incomitatus, inermis
regna petes poterisque tuis decedere Thebis,
si neget? atque illum sollers deprendere semper
345
fama duces tumidum narrat raptoque superbum
difficilemque tibi: necdum consumpserat annum,
me quoque nunc vates, nunc exta minantia divos
aut avium lapsus aut turbida noctis imago
terret, et a! memini, numquam mihi falsa per umbras
350
Iuno venit, quo tendis iter? ni conscius ardor
ducit et ad Thebas melior socer.’ hic breve tandem
risit Echionius iuvenis tenerumque dolorem
coniugis amplexu solatus et oscula maestis
tempestiva genis posuit lacrimasque repressit;
355
‘solve metus animo, dabitur, mihi crede, merentum
consiliis tranquilla dies; te fortior annis
nondum cura decet, sciat haec Saturnius olim
fata parens, oculosque polo demittere si quos
Iustitia et rectum terris defendere curat:
360
