Kitap 2
hos tibi complexus, haec dent ait oscula nati.
procubuere pares fatis, miserabile votum
mortis, et alterna clauserunt lumina dextra.
Protinus idem ultro iaculo parmaque Menoeten
proterrebat agens trepidis vestigia retro
645
passibus urgentem. donec defecit iniqua
lapsus humo, pariterque manus distraetus in ambas
orat et a iugulo nitentem sustinet hastam:
‘parce per has stellis interlabentibus umbras,
per superos noctemque tuam; sine, tristia Thebis
650
nuntius acta feram vulgique per ora paventis
contempto te rege canam: sic inrita nobis
tela cadant, nullique tuum penetrabile ferro
pectus, et optanti victor reveharis amico.’
dixerat, ille nihil vultu mutatus ‘inanes
655
perdis’ ait ‘lacrimas, et tu, ni fallor, iniquo
pollicitus mea colla duci: nunc arma diemque
proice; quid timidae sequeris compendia vitae?
bella manent.’ simul haec, et crassum sanguine telum
iam redit; ille super dictis infensus amaris
660
prosequitur victos: ‘non haec trieterica vobis
nox patrio de more venit, non orgia Cadmi
cernitis aut avidas Bacchum scelerare parentes,
nebridas et fragiles thyrsos portare putastis
imbellem ad sonitum maribusque incognita veris
665
foeda Celaenaea committere proelia buxo?
hic aliae caedes, alius furor: ite sub umbras,
o timidi paucique!’ haec intonat; ast tamen illi
membra negant, lassusque ferit praecordia sanguis,
iam sublata manus cassos defertur in ictus,
670
tardatique gradus, clipeum nec sustinet umbo
mutatum spoliis, gelidus cadit imber anhelo
pectore, tum crines ardentiaque ora cruentis
roribus et taetra morientum aspargine manant:
ut leo, qui campis longe custode fugato
675
Massylas depastus oves, ubi sanguine multo
luxuriata fames cervixque et tabe gravatae
consedere iubae, mediis in caedibus adstat
aeger, hians victusque cibis; nec iam amplius irae
crudescunt: tantum vacuis ferit aera malis
680
