Kitap 12
limina: sunt illic soceri mihi suntque sorores
coniugis, et Thebas haud ignoranda subibo.
ne tantum revocate gradus: illo impetus ingens
auguriumque animi.’ nec plura, unumque Menoeten —
olim hic virginei custos monitorque pudoris —
205
eligit et, quamquam rudis atque ignara locorum,
praecipites gressus, qua venerat Ornytus, aufert.
atque ubi visa procul socias liquisse malorum,
‘anne,’ ait, ‘hostiles ego te tabente per agros
— heu dolor! — exspectem, quaenam sententia lenti
210
Theseos? an bello proceres, an dexter haruspex
adnuat? interea funus decrescit. et uncis
alitibus non hos potius supponimus artus?
et nunc me duram, si quis tibi sensus ad umbras,
me tardam Stygiis quereris, fidissime, divis.
215
heu si nudus adhuc, heu si iam forte sepultus:
nostrum utrumque nefas; adeo vis nulla dolenti,
Mors nusquam saevusve Creon? hortaris euntem,
Ornyte!’ sic dicens magno Megareia praeceps
arva rapit passu, demonstrat proxima quisque
220
obvius horrescitque habitus miseramque veretur.
vadit atrox visu, nil corde nec aure pavescens,
et nimiis confisa malis propiorque timeri:
nocte velut Phrygia cum lamentata resultant
Dindyma, pinigeri rapitur Simoentis ad amnem
225
dux vesana chori, cuius dea sanguine lecto
ipsa dedit ferrum et vittata fronde notavit.
Iam pater Hesperio flagrantem gurgite currum
abdiderat Titan, aliis rediturus ab undis,
cum tamen illa gravem luctu fallente laborem
230
nescit abisse diem: nec caligantibus arvis
ferretur, nec frangit iter per et invia saxa
lapsurasque trabes nemorumque arcana, sereno
nigra die, caecisque incisa novalia fossis,
per fluvios secura vadi somnosque ferarum
235
praeter et horrendas infesta cubilia monstris,
tantum animi luctusque valent! pudet ire Menoeten
tardius, invalidaeque gradum miratur alumnae,
quas non illa domos pecudumque hominumque molesto
pulsavit gemitu! quotiens amissus eunti
240
