Kitap 11
tendit et haec trepido vix intellectus anhelat:
‘rumpe pios cultus intempestivaque, rector,
sacra deum: frater muris circum omnibus instat
portarumque moras frenis adsultat et hastis,
nomine te crebro, te solum in proelia poscens.’
245
flent maesti retro comites, et uterque loquenti
adgemit et pulsis exercitus obstrepit armis,
ille vocat: ‘nunc tempus erat, sator optime divom!
quid meruit Capaneus?’ turbatus inhorruit altis
rex odiis, mediaque tamen gavisus in ira est.
250
sic ubi regnator post exsulis otia tauri
mugitum hostilem summa tulit aure iuvencus
adgnovitque minas, magna stat fervidus ira
ante gregem spumisque animos ardentibus efflat,
nunc pede torvus humum, nunc cornibus aera findens;
255
horret ager, trepidaeque exspectant proelia valles.
Nec desunt regni comites: ‘sine, moenia pulset
inritus.’‘ ille autem fractis huc audeat usque
viribus?’‘ hic miseris furor est instare periclo,
nec librare metus et tuta odisse.’‘ resiste
260
hic fretus solio, nos propulsabimus hostem,
nos bellare iube.’ sic proxima turba, sed ardens
ecce aderat luctu dicturusque omnia belli
libertate Creon: urit fera corda Menoeceus;
nulla patri requies, illum quaeritque tenetque;
265
illum sanguineos proflantem pectore rivos
aspicit et saeva semper de turre cadentem.
ut dubium et pugnas cunctantem Eteoclea vidit:
ibis, ait, ‘neque te ulterius fratremque ducemque,
pessime, funeribus patriae lacrimisque potentem,
270
Eumenidum bellique reum, patiemur inulti.
sat tua non aequis luimus periuria divis.
urbem armis opibusque gravem et modo civibus artam,
ceu caelo deiecta lues inimicave tellus,
hausisti vacuamque tamen sublimis obumbras?
275
deest tibi servitio plebes: hos ignis egentes
fert humus, hos pelago patrius iam detulit amnis;
hi quaerunt artus, illi anxia vulnera curant,
redde agedum miseris fratres natosque patresque,
redde arvis domibusque viros! ubi maximus Hypseus
280
