Kitap 11
volnus et infelix lustratur sanguine lectus,
illius exili stridentem in pectore plagam
Ismene conlapsa super lacrimisque comisque
siccabat plangens: qualis Marathonide silva
flebilis Erigone caesi prope funera patris
645
questibus absumptis tristem iam solvere nodum
coeperat et fortes ramos moritura ligabat.
Et iam laeta ducum spes elusisse duorum
res Amphionias alio sceptrumque maligna
transtulerat Fortuna manu, Cadmique tenebat
650
iura Creon. miser heu bellorum terminus! illi
pugnarant fratres, hunc et Mavortia clamant
semina, et impensus patriae paulo ante Menoeceus
conciliat populis, scandit fatale tyrannis
flebilis Aoniae solium: pro blanda potestas
655
et sceptri malesuadus amor! numquamne priorum
haerebunt documenta novis? iuvat ecce nefasto
stare loco Tegimenque manu tractare cruentum!
quid, melior Fortuna, potes? iam flectere patrem
incipit atque datis abolere Menoecea regnis.
660
primum adeo saevis imbutus moribus aulae
indicium specimenque sui iubet igne supremo
arceri Danaos, nudoque sub axe relinqui
infelix bellum et tristes sine sedibus umbras,
mox reducem Ogygiae congressus limine portae
665
Oedipodem extimuit paulum, seseque minorem
confessus tacite, promptamque coercuit iram;
sed redit in regem caecumque audentius hostem
increpitans procul, inquit, ‘abi, victoribus omen
invisum, et Furias averte ac moenia lustra
670
discessu Thebana tuo! spes longa peracta est:
vade, iacent nati. quae iam tibi vota supersunt?
‘ Horruit instinctu rabido, steteruntque trementes
ceu visu squalore genae, seniumque recessit,
tunc natam baculumque manu dimisit, et irae
675
innixus tumido vocem de pectore rumpit:
‘iamne vacat saevire, Creon? modo perfida regna
fortunaeque locum nostrae, miserande, subisti,
et tibi iam fas est regum calcare ruinas?
iam tumulis victos, socios iam moenibus arces?
680
