Kitap 10
evigilat domus; ipse autem nec lampade clara
nec sonitu nec voce deae perculsus eodem
more iacet, donec radios Thaumantias omnis
impulit inque oculos penitus descendit inertes.
tunc sic orsa loqui nimborum fulva creatrix:
125
‘ Sidonios te Iuno duces, mitissime divum
Somne, iubet populumque trucis defigere Cadmi,
qui nunc eventu belli tumefactus Achaeum
pervigil adservat vallum et tua iura recusat,
da precibus tantis, rara est hoc posse facultas
130
placatumque Iovem dextra Iunone mereri.’
dixit, et increpitans languentia pectora dextra,
ne pereant voces, iterumque iterumque monebat,
ille deae iussis vultu, quo nutat, eodem
adnuit; excedit gravior nigrantibus antris
135
Iris et obtusum multo iubar excitat imbri.
Ipse quoque et volucrem gressum et ventosa citavit
tempora, et obscuri sinuatam frigore caeli
implevit chlamydem, tacitoque per aethera cursu
fertur et Aoniis longe gravis imminet arvis.
140
illius aura solo volucres pecudesque ferasque
explicat, et penitus, quemcumque supervolat orbem,
languida de scopulis sidunt freta, pignus haerent
nubila, demittunt extrema cacumina silvae,
pluraque laxato ceciderunt sidera caelo.
145
primus adesse deum subita caligine sensit
campus, et innumerae voces fremitusque virorum
submisere sonum; cum vero umentibus alis
incubuit piceaque haud umquam densior umbra
castra subit, errare oculi resolutaque colla,
150
et medio adfatu verba imperfecta relinqui,
mox et fulgentes clipeos et saeva remittunt
pila manu, lassique cadunt in pectora voltus,
et iam cuncta silent: ipsi iam stare recusant
cornipedes, ipsos subitus cinis abstulit ignes.
155
At non et trepidis eadem sopor otia Grais
suadet, et adiunctis arcet sua nubila castris
noctivagi vis blanda dei: stant undique in armis
foedam indignantes noctem vigilesque superbos,
ecce repens superis animum lymphantibus horror
160
