Kitap 10
utitur et truncas rupes in templa domosque
praecipitat frangitque suis iam moenibus urbem.
Iamque Iovem circa studiis diversa fremebant
Argolici Tyriique dei; pater aequus utrisque
aspicit ingentes ardentum comminus iras
885
seque obstare videt, gemit inservante noverca
Liber et obliquo respectans lumine patrem:
‘nunc ubi saeva manus, meaque heu cunabula flammae,
fulmen, io ubi fulmen?’ ait. gemit auctor Apollo,
quas dedit ipse, domos; Lernam Thebasque rependit
890
maestus et intento dubitat Tirynthius arcu;
maternos plangit volucer Danaeius Argos;
fiet venus Harmoniae populos metuensque mariti
stat procul et tacita Gradivum respicit ira.
increpat Aonios audax Tritonia divos,
895
Iunonem tacitam furibunda silentia torquent.
non tamen haec turbant pacem Iovis: ecce quierunt
iurgia, cum mediis Capaneus auditus in astris.
nullane pro trepidis clamabat, ‘numina Thebis
statis? ubi infandae segnes telluris alumni,
900
Bacchus et Alcides? pudet instigare minores.
tu potius venias — quis enim concurrere nobis
dignior? en cineres Semcleaque busta tenentur — ,
nunc age, nunc totis in me conitere flammis,
Iuppiter! an pavidas tonitru turbare puellas
905
fortior et soceri turres exscindere Cadmi?’
Ingemuit dictis superum dolor; ipse furentem
risit et incussa sanctarum mole comarum,
‘quaenam spes hominum tumidae post proelia Phlegrae!
tune etiam feriendus?’ ait. premit undique lentum
910
turba deum frendens et tela ultricia poscit,
nec iam audet fatis turbata obsistere coniunx,
ipsa dato nondum caelestis regia signo
sponte tonat, coeunt ipsae sine flamine nubes
adcurruntque imbres: Stygias rupisse catenas
915
Iapetum aut vinctam supera ad convexa levari
Inarimen Aetnamve putes, pudet ista timere
caelicolas; sed cum in media vertigine mundi
stare virum insanasque vident deposcere pugnas,
mirantur taciti et dubio pro fulmine pallent.
920
