Kitap 1
terra atque unda die. mediis sese arduus infert
ipse deis, placido quatiens tamen omnia vultu,
stellantique locat solio: nec protinus ausi
caelicolae, veniam donec pater ipse sedendi
tranquilla iubet esse manu. mox turba vagorum
205
semideum et summis cognati nubibus Amnes
et compressa metu servantes murmura Venti
aurea tecta replent, mixta convexa deorum
maiestate tremunt, radiant maiore sereno
culmina et arcano florentes lumine postes.
210
postquam iussa quies siluitque exterritus orbis,
incipit ex alto—grave et immutabile sanctis
pondus adest verbis, et vocem fata sequuntur—:
‘terrarum delicta nec exsaturabile Diris
ingenium mortale queror, quonam usque nocentum
215
exigar in poenas? taedet saevire corusco
fulmine, iam pridem Cyclopum operosa fatiscunt
bracchia et Aeoliis desunt incudibus ignes,
atque adeo tuleram falso rectore solutos
Solis equos, caelumque rotis errantibus uri.
220
et Phaethontea mundum squalere favilla,
nil actum, neque tu valida quod cuspide late
ire per inlicitum pelago, germane, dedisti,
nunc geminas punire domos, quis sanguinis auctor
ipse ego, descendo. Perseos alter in Argos
225
scinditur, Aonias fluit hic ab origine Thebas.
mens cunctis imposta manet 2: quis funera Cadmi
nesciat et totiens excitam a sedibus imis
Eumenidum bellasse aciem, mala gaudia matrum
erroresque feros nemorum et reticenda deorum
230
crimina? vix lucis spatio, vix noctis abactae
enumerare queam mores gentemque profanam.
scandere quin etiam thalamos hic impius heres
patris et immeritae gremium incestare parentis
appetiit, proprios—monstrum 1!—revolutus in ortus,
235
ille tamen superis aeterna piacula solvit
proiecitque diem, nec iam amplius aethere nostro
vescitur; at nati—facinus sine more!—cadentes
calcavere oculos, iam, iam rata vota tulisti,
dire senex! meruere tuae, meruere tenebrae
240
