Kitap 1
comminus ora ferens Cirrhaei in limine templi
constitit et sacras ita vocibus asperat iras:
‘non missus, Thymbraee, tuos supplexve penates
advenio: mea me pietas et conscia virtus
has egere vias. ego sum, qui caede subegi,
645
Phoebe, tuum mortale nefas, quem nubibus atris
et squalente die, nigra quem tabe sinistri
quaeris, inique, poli. quodsi monstra effera magnis
cara adeo superis, iacturaque vilior orbi
mors hominum et saevo tanta inclementia caelo est,
650
quid meruere Argi? me, me, divum optime, solum
obiecisse caput fatis praestabat, an illud
lene magis cordi, quod desolata domorum
tecta vides, ignique datis cultoribus omnis
lucet ager? sed quid fando tua tela manusque
655
demoror? exspectant matres, supremaque fiunt
vota mihi. satis est: merui, ne parcere velles.
proinde move pharetras arcusque intende sonoros
insignemque animam leto demitte; sed illum,
pallidus Inachiis qui desuper imminet Argis,
660
dum morior, dispelle globum.’ Sors aequa merentes
respicit, ardentem tenuit reverentia caedis
Letoiden, tristemque viro submissus honorem
largitur vitae; nostro mala nubila caelo
diffugiunt, at tu stupefacti a limine Phoebi
665
exoratus abis. inde haec stata sacra quotannis
sollemnes recolunt epulae, Phoebeaque placat
templa novatus honos, has forte invisitis aras
vos quae progenies? quamquam Calydonius Oeneus
et Parthaoniae, si dudum certus ad aures
670
clamor iit, tibi iura domus, tu pande, quis Argos
advenias, quando hae variis sermonibus horae.’
Deiecit maestos extemplo Ismenius heros
in terram vultus, taciteque ad Tydea laesum
obliquare oculos; tum longa silentia movit:
675
‘non super hos divum tibi sum quaerendus honores,
unde genus, quae terra mihi, quis defluat ordo
sanguinis antiqui: piget inter sacra fateri,
sed si praecipiant miserum cognoscere curae,
Cadmus origo patrum, tellus Mavortia Thebe,
680
