Kitap 1
exturbare odiis tranquilla silentia noctis?
usque adeone angusta dies et triste, parumper
pacem animo somnumque pati? sed prodite tandem,
unde orti, quo fertis iter, quae iurgia? nam vos
haud humiles tanta ira docet, generisque superbi
445
magna per effusum clarescunt signa cruorem.’
Vix ea, cum mixto clamore obliqua tuentes
incipiunt una: ‘rex o mitissime Achivum,
quid verbis opus? ipse undantis sanguine vultus
aspicis?’ haec passim turbatis vocis amarae
450
confudere sonis: inde orsus in ordine Tydeus
continuat: ‘maesti cupiens solacia casus
monstriferae Calydonis opes Acheloiaque arva
deserui; vestris haec me ecce in finibus ingens
nox operit, tecto caelum prohibere quis iste
455
arcuit? an quoniam prior haec ad limina forte
molitus gressus? pariter stabulare bimembres
Centauros unaque ferunt Cyclopas in Aetna
composites, sunt et rabidis iura insita monstris
fasque suum: nobis sociare cubilia terrae—
460
sed quid ego? aut hodie spoliis gavisus abibis,
quisquis es. his, aut me, si non effetus oborto
sanguis hebet luctu, magni de stirpe creatum
Oeneos et Marti non degenerare paterno
accipies.’ " nec nos animi nec stirpis egentes—"
465
ille refert contra, sed mens sibi conscia fati
cunctatur proferre patrem, tunc mitis Adrastus:
‘immo agite, et positis, quas nox inopinaque suasit
aut virtus aut ira, minis succedite tecto,
iam pariter coeant animorum in pignora dextrae.
470
non haec incassum divisque absentibus acta;
forsan et has venturus amor praemiserit iras,
ut meminisse iuvet.’ nec vana voce locutus
fata senex, siquidem hanc perhibent per vulnera iunctis
isse fidem, quanta partitum extrema protervo
475
Thesea Pirithoo, vel inanem mentis Oresten
opposito rabidam Pylade vitasse Megaeram.
tunc quoque mulcentem dictis corda aspera regem
iam faciles, ventis ut decertata residunt
aequora, laxatisque diu tamen aura superstes
480
