Kitap 6
iusserat inde boves gentisque illius eunti
ipse ducem dederat. Cum quo dum pascua lustro,
ecce lacu medio sacrorum nigra favilla
325
ara vetus stabat tremulis circumdata cannis.
Restitit et pavido “faveas mihi” murmure dixit
dux meus; et simili “faveas” ego murmure dixi.
Naiadum Faunine foret tamen ara rogabam
indigenaeve dei, cum talia rettulit hospes:
330
“Non hac, o iuvenis, montanum numen in ara est:
illa suam vocat hanc, cui quondam regia coniunx
orbem interdixit, quam vix erratica Delos
orantem accepit, tum cum levis insula nabat.
Illic incumbens cum Palladis arbore palmae
335
edidit invita geminos Latona noverca.
Hinc quoque Iunonem fugisse puerpera fertur
inque suo portasse sinu, duo numina, natos.
Iamque Chimaeriferae, cum sol gravis ureret arva,
finibus in Lyciae longo dea fessa labore
340
sidereo siccata sitim conlegit ab aestu,
uberaque ebiberant avidi lactantia nati.
Forte lacum mediocris aquae prospexit in imis
vallibus; agrestes illic fruticosa legebant
vimina cum iuncis gratamque paludibus ulvam.
345
Accessit positoque genu Titania terram
pressit, ut hauriret gelidos potura liquores.
Rustica turba vetat. Dea sic adfata vetantes:
“Quid prohibetis aquis? usus communis aquarum est.
Nec solem proprium natura nec aera fecit
350
nec tenues undas: ad publica munera veni.
Quae tamen ut detis, supplex peto. Non ego nostros
abluere hic artus lassataque membra parabam,
sed relevare sitim. Caret os umore loquentis
et fauces arent, vixque est via vocis in illis.
355
Haustus aquae mihi nectar erit, vitamque fatebor
accepisse simul: vitam dederitis in unda.
Hi quoque vos moveant, qui nostro bracchia tendunt
parva sinu:” et casu tendebant bracchia nati.
Quem non blanda deae potuissent verba movere?
360
Hi tamen orantem perstant prohibere minasque,
ni procul abscedat, conviciaque insuper addunt.
