Kitap 3
virginea puerum ducit per litora forma.
Ille mero somnoque gravis titubare videtur
vixque sequi. Specto cultum faciemque gradumque:
nil ibi quod credi posset mortale videbam.
610
Et sensi et dixi sociis: “Quod numen in isto
corpore sit, dubito; sed corpore numen in isto est.
Quisquis es, o faveas nostrisque laboribus adsis.
His quoque des veniam.” — “Pro nobis mitte precari”
Dictys ait, quo non alius conscendere summas
615
ocior antemnas prensoque rudente relabi.
Hoc Libys, hoc flavus, prorae tutela, Melanthus,
hoc probat Alcimedon, et qui requiemque modumque
voce dabat remis, animorum hortator Epopeus,
hoc omnes alii: praedae tam caeca cupido est.
620
“Non tamen hanc sacro violari pondere pinum
perpetiar” dixi: “pars hic mihi maxima iuris”;
inque aditu obsisto. Furit audacissimus omni
de numero Lycabas, qui Tusca pulsus ab urbe
exsilium dira poenam pro caede luebat.
625
Is mihi, dum resto, iuvenali guttura pugno
rupit et excussum misisset in aequora, si non
haesissem, quamvis amens, in fune retentus.
Impia turba probat factum. Tum denique Bacchus
(Bacchus enim fuerat), veluti clamore solutus
630
sit sopor aque mero redeant in pectora sensus,
“quid facitis? quis clamor?” ait “qua, dicite, nautae,
huc ope perveni? quo me deferre paratis?”
“Pone metum”, Proreus “et quos contingere portus
ede velis” dixit: “terra sistere petita.” —
635
“Naxon” ait Liber “cursus advertite vestros.
Illa mihi domus est, vobis erit hospita tellus.”
Per mare fallaces perque omnia numina iurant
sic fore, meque iubent pictae dare vela carinae.
Dextera Naxos erat. Dextra mihi lintea danti
640
“quid facis, o demens? quis te furor—?” inquit Opheltes.
Pro se quisque timet: “laevam pete” maxima nutu
pars mihi significat, pars quid velit aure susurrat.
Obstipui “capiat” que “aliquis moderamina” dixi
meque ministerio scelerisque artisque removi.
645
Increpor a cunctis, totumque inmurmurat agmen.
