Kitap 14
hos quoque Vertumnus neque erat felicior illis.
O quotiens habitu duri messoris aristas
corbe tulit verique fuit messoris imago!
Tempora saepe gerens faeno religata recenti
645
desectum poterat gramen versasse videri;
saepe manu stimulos rigida portabat, ut illum
iurasses fessos modo disiunxisse iuvencos.
Falce data frondator erat vitisque putator;
induerat scalas: lecturum poma putares;
650
miles erat gladio, piscator harundine sumpta.
Denique per multas aditum sibi saepe figuras
repperit, ut caperet spectatae gaudia formae.
Ille etiam picta redimitus tempora mitra,
innitens baculo, positis per tempora canis,
655
adsimulavit anum cultosque intravit in hortos
pomaque mirata est “tanto” que “potentior!” inquit,
paucaque laudatae dedit oscula, qualia numquam
vera dedisset anus, glaebaque incurva resedit
suspiciens pandos autumni pondere ramos.
660
Ulmus erat contra speciosa nitentibus uvis:
quam socia postquam pariter cum vite probavit,
“at si staret” ait “caelebs sine palmite truncus,
nil praeter frondes, quare peteretur, haberet;
haec quoque, quae iuncta est, vitis requiescit in illo:
665
si non nupta foret, terrae acclinata iaceret.
Tu tamen exemplo non tangeris arboris huius
concubitusque fugis nec te coniungere curas.
Atque utinam velles! Helene non pluribus esset
sollicitata procis nec quae Lapitheia movit
670
proelia nec coniunx nimium tardantis Ulixei.
Nunc quoque, cum fugias averserisque petentes,
mille viri cupiunt et semideique deique
et quaecumque tenent Albanos numina montes.
Sed tu, si sapies, si te bene iungere anumque
675
hanc audire voles, quae te plus omnibus illis,
plus quam credis, amo, vulgares reice taedas
Vertumnumque tori socium tibi selige! pro quo
me quoque pignus habes (neque enim sibi notior ille est,
quam mihi); nec passim toto vagus errat in orbe:
680
haec loca magna colit; nec, uti pars magna procorum,
