Kitap 14
cladis adhuc Phrygiae memores, odere Pelasgos
Neritiaeque ratis viderunt fragmina laetis
vultibus et laetis videre rigescere puppem
vultibus Alcinoi saxumque increscere ligno.
565
Spes erat, in nymphas animata classe marinas,
posse metu monstri Rutulum desistere bello:
perstat, habetque deos pars utraque, quodque deorum est
instar, habent animos; nec iam dotalia regna
nec sceptrum soceri, nec te, Lavinia virgo,
570
sed vicisse petunt deponendique pudore
bella gerunt, tandemque Venus victricia nati
arma videt, Turnusque cadit, cadit Ardea, Turno
sospite dicta potens. Quem postquam barbarus ensis
abstulit et tepida latuerunt tecta favilla,
575
congerie e media tum primum cognita praepes
subvolat et cineres plausis everberat alis.
Et sonus et macies et pallor et omnia, captam
quae deceant urbem, nomen quoque mansit in illa
urbis; et ipsa suis deplangitur Ardea pennis.
580
Iamque deos omnes ipsamque Aeneia virtus
Iunonem veteres finire coegerat iras,
cum, bene fundatis opibus crescentis Iuli,
tempestivus erat caelo Cythereius heros:
ambieratque Venus superos, colloque parentis
585
circumfusa sui “numquam mihi” dixerat “ullo
tempore dure pater, nunc sis mitissimus, opto,
Aeneaeque meo, qui te de sanguine nostro
fecit avum, quamvis parvum des, optime, numen,
dummodo des aliquod: satis est inamabile regnum
590
adspexisse semel, Stygios semel isse per amnes.”
Adsensere dei, nec coniunx regia vultus
immotos tenuit placatoque adnuit ore;
tum pater “estis” ait “caelesti numine digni,
quaeque petis, pro quoque petis: cape, nata, quod optas!”
595
Fatus erat: gaudet gratesque agit illa parenti,
perque leves auras iunctis invecta columbis
litus adit Laurens, ubi tectus harundine serpit
in freta flumineis vicina Numicius undis.
Hunc iubet Aeneae, quaecumque obnoxia morti,
600
abluere et tacito deferre sub aequora cursu;
