Kitap 13
Sol videt e caelo? Soli tamen unicus orbis!
Adde, quod in vestro genitor meus aequore regnat:
hunc tibi do socerum; tantum miserere precesque
855
supplicis exaudi! tibi enim succumbimus uni.
Quique Iovem et caelum sperno et penetrabile fulmen,
Nerei, te veneror: tua fulmine saevior ira est. —
Atque ego contemptus essem patientior huius,
si fugeres omnes; sed cur Cyclope repulso
860
Acin amas praefersque meis complexibus Acin?
Ille tamen placeatque sibi placeatque licebit,
quod nollem, Galatea, tibi; modo copia detur,
sentiet esse mihi tanto pro corpore vires!
Viscera viva traham divisaque membra per agros
865
perque tuas spargam (sic se tibi misceat!) undas.
Uror enim, laesusque exaestuat acrior ignis,
cumque suis videor translatam viribus Aetnam
pectore ferre meo: nec tu, Galatea, moveris.”
Talia nequiquam questus (nam cuncta videbam)
870
surgit et ut taurus vacca furibundus adempta,
stare nequit silvaque et notis saltibus errat:
cum ferus ignaros nec quicquam tale timentes
me videt atque Acin “video” que exclamat “et ista
ultima sit, faciam, veneris concordia vestrae!”
875
Tantaque vox, quantam Cyclops iratus habere
debuit, illa fuit: clamore perhorruit Aetne.
Ast ego vicino pavefacta sub aequore mergor,
terga fugae dederat conversa Symaethius heros
et “fer opem, Galatea, precor, mihi! ferte, parentes”
880
dixerat “et vestris periturum admittite regnis!”
Insequitur Cyclops partemque e monte revulsam
mittit, et extremus quamvis pervenit ad illum,
angulus is molis totum tamen obruit Acin.
At nos, quod fieri solum per fata licebat,
885
fecimus, ut vires adsumeret Acis avitas.
Puniceus de mole cruor manabat, et intra
temporis exiguum rubor evanescere coepit
fitque color primo turbati fluminis imbre
purgaturque mora; tum moles tacta dehiscit,
890
vivaque per rimas proceraque surgit harundo,
osque cavum saxi sonat exsultantibus undis:
