Kitap 11
Nec mora, curvavit cornu nervoque sagittam
impulit et meritam traiecit harundine linguam.
325
Lingua tacet, nec vox temptataque verba sequuntur,
conantemque loqui cum sanguine vita reliquit.
Quo miser amplexus ego tum patriumque dolorem
corde tuli fratrique pio solacia dixi!
Quae pater haud aliter quam cautes murmura ponti
330
accipit et natam delamentatur ademptam.
Ut vero ardentem vidit, quater impetus illi
in medios fuit ire rogos; quater inde repulsus
concita membra fugae mandat similisque iuvenco
spicula crabronum pressa cervice gerenti,
335
qua via nulla, ruit. Iam tum mihi currere visus
plus homine est, alasque pedes sumpsisse putares.
Effugit ergo omnes veloxque cupidine leti
vertice Parnasi potitur. Miseratus Apollo,
cum se Daedalion saxo misisset ab alto,
340
fecit avem et subitis pendentem sustulit alis
oraque adunca dedit, curvos dedit unguibus hamos,
virtutem antiquam, maiores corpore vires.
Et nunc accipiter, nulli satis aequus, in omnes
saevit aves aliisque dolens fit causa dolendi.”
345
Quae dum Lucifero genitus miracula narrat
de consorte suo, cursu festinus anhelo
advolat armenti custos Phoceus Onetor
et “Peleu, Peleu! magnae tibi nuntius adsum
cladis” ait. Quodcumque ferat, iubet edere Peleus,
350
pendet et ipse metu trepidi Trachinius oris.
Ille refert: “Fessos ad litora curva iuvencos
adpuleram, medio cum Sol altissimus orbe
tantum respiceret, quantum superesse videret;
parsque boum fulvis genua inclinarat harenis
355
latarumque iacens campos spectabat aquarum,
pars gradibus tardis illuc errabat et illuc,
nant alii celsoque exstant super aequora collo.
Templa mari subsunt nec marmore clara neque auro,
sed trabibus densis lucoque umbrosa vetusto.
360
Nereides Nereusque tenent: hos navita ponti
edidit esse deos, dum retia litore siccat.
Iuncta palus huic est, densis obsessa salictis,
