Kitap 11
cernit: erat coniunx. “Ille est!” exclamat et una
725
ora, comas, vestem lacerat tendensque trementes
ad Ceyca manus “sic, o carissime coniunx,
sic ad me, miserande, redis?” ait. Adiacet undis
facta manu moles, quae primas aequoris undas
frangit et incursus quae praedelassat aquarum.
730
Insilit huc, mirumque fuit potuisse: volabat
percutiensque levem modo natis aera pennis
stringebat summas ales miserabilis undas.
Dumque volat, maesto similem plenumque querellae
ora dedere sonum tenui crepitantia rostro.
735
Ut vero tetigit mutum et sine sanguine corpus,
dilectos artus amplexa recentibus alis
frigida nequiquam duro dedit oscula rostro.
Senserit hoc Ceyx, an vultum motibus undae
tollere sit visus, populus dubitabat: at ille
740
senserat, et tandem superis miserantibus, ambo
alite mutantur. Fatis obnoxius isdem
tunc quoque mansit amor, nec coniugiale solutum est
foedus in alitibus: coeunt fiuntque parentes,
perque dies placidos hiberno tempore septem
745
incubat Alcyone pendentibus aequore nidis.
Tunc iacet unda maris: ventos custodit et arcet
Aeolus egressu praestatque nepotibus aequor.
Hos aliquis senior iunctim freta lata volantes
spectat et ad finem servatos laudat amores;
750
proximus, aut idem, si fors tulit, “hic quoque,” dixit
“quem mare carpentem substrictaque crura gerentem
adspicis” (ostendens spatiosum in guttura mergum),
“regia progenies: sunt si descendere ad ipsum
ordine perpetuo quaeris, sunt huius origo
755
Ilus et Assaracus raptusque Iovi Ganymedes
Laomedonque senex Priamusque novissima Troiae
tempora sortitus. Frater fuit Hectoris iste:
qui nisi sensisset prima nova fata iuventa,
forsitan inferius non Hectore nomen haberet,
760
quamvis est illum proles enixa Dymantis,
Aesacon umbrosa furtim peperisse sub Ida
fertur Alexirhoe, Granico nata bicorni.
Oderat hic urbes nitidaque remotus ab aula
