Kitap 2
Non tibi Tyndaridis facies invisa Lacaenae
culpatusve Paris: divom inclementia, divom,
has evertit opes sternitque a culmine Troiam.
Aspice—namque omnem, quae nunc obducta tuenti
mortalis hebetat visus tibi et umida circum
605
caligat, nubem eripiam; tu ne qua parentis
iussa time, neu praeceptis parere recusa:—
hic, ubi disiectas moles avolsaque saxis
saxa vides mixtoque undantem pulvere fumum.
Neptunus muros magnoque emota tridenti
610
fundamenta quatit, totamque a sedibus urbem
eruit; hic Iuno Scaeas saevissima portas
prima tenet, sociumque furens a navibus agmen
Iam summas arces Tritonia, respice, Pallas
615
insedit, nimbo effulgens et Gorgone saeva.
Ipse pater Danais animos viresque secundas
sufficit, ipse deos in Dardana suscitat arma.
Eripe, nate, fugam, finemque impone labori.
Nusquam abero, et tutum patrio te limine sistam.
620
Dixerat, et spissis noctis se condidit umbris.
Adparent dirae facies inimicaque Troiae
Tum vero omne mihi visum considere in ignis
Ilium et ex imo verti Neptunia Troia;
625
ac veluti summis antiquam in montibus ornum
cum ferro accisam crebrisque bipennibus instant
eruere agricolae certatim,—illa usque minatur
et tremefacta comam concusso vertice nutat,
volneribus donec paulatim evicta, supremum
630
congemuit, traxitque iugis avolsa ruinam.
Descendo, ac ducente deo flammam inter et hostis
expedior; dant tela locum, flammaeque recedunt.
Atque ubi iam patriae perventum ad limina sedis
antiquasque domos, genitor, quem tollere in altos
635
optabam primum montis primumque petebam,
abnegat excisa vitam producere Troia
exsiliumque pati. Vos O, quibus integer aevi
sanguis, ait solidaeque suo stant robore vires,
