quin etiam sontes expulsa corrigis ira
1
et placidus delicta domas; nec dentibus umquam
instrepis horrendum, fremitu nec verbera poscis.
Qui fruitur poena, ferus est, legumque videtur
vindictam praestare sibi; cum viscera felle
canduerint, ardet stimulis ferturque nocendi
prodigus, ignarus causae: dis proximus ille,
quem ratio, non ira movet, qui facta rependens
consilio punire potest, mucrone cruento
se iactent alii, studeant feritate timeri
addictoque hominum cumulent aeraria censu.
lene fluit Nilus, sed cunctis amnibus extat
utilior nullo confessus murmure vires;
acrior ac rapidus tacitas praetermeat ingens
Danuvius ripas; eadem dementia sani
gurgitis inmensum deducit in ostia Gangen.
torrentes inmane fremant lassisque minentur
pontibus et volvant spumoso vertice silvas:
pax maiora decet; peragit tranquilla potestas,
quod violenta nequit, mandataque fortius urget
imperiosa quies. Idem praedurus iniquas
accepisse preces, rursus, quae digna petitu,
largior et facilis; nec quae comitatur honores,
ausa tuam leviter temptare superbia mentem.
frons privata manet nec se meruisse fatetur,
quae crevisse putat; rigidi sed plena pudoris
elucet gravitas fastu iucunda remote,
quae non seditio, quae non insania vulgi
te viso lenita cadat? quae dissona ritu
barbaries, medii quam non reverentia frangat?
vel quis non sitiens sermonis mella politi
deserat Orpheos blanda testudine cantus?
qualem te legimus teneri primordia mundi
scribentem aut partes animae, per singula talem
cernimus et similes agnoscit pagina mores.
Nec dilata tuis Augusto iudice merces
officiis, illumque habitum, quo iungitur aulae
curia, qui socio proceres cum principe nectit,
quem quater ipse gerit, perfecto detulit anno
deposuitque suas te succedente curules.
