Audebisne, precor, tantae subiecta catervae,
pr
inter tot proceres, nostra Thalia, loqui?
nec te fama vetat, vero quam Celsius auctam
vel servasse labor vel minuisse pudor?
an tibi continuis crevit fiducia castris
totaque iam vatis pectora miles habet?
culmina Romani maiestatemque senatus
et, quibus exultat Gallia, cerne viros.
omnibus audimur terris mundique per aures
ibimus. ah nimius consulis urget amor!
Iuppiter, ut perhibent, spatium cum discere vellet
naturae regni nescius ipse sui,
armigeros utrimque duos aequalibus alis
misit ab Eois Occiduisque plagis.
Parnasus geminos fertur iunxisse volatus;
contulit alternas Pythius axis aves.
Princeps non aquilis terras cognoscere curat;
certius in vobis aestimat imperium.
hoc ego concilio collectum metior orbem;
hoc video coetu quidquid ubique micat.
Ipsa quidem Virtus pretium sibi, solaque late
1
Fortunae secura nitet nec fascibus ullis
erigitur plausuve petit clarescere vulgi.
nil opis externae cupiens, nil indiga laudis,
divitiis animosa suis inmotaque cunctis
casibus ex alta mortalia despicit arce.
attamen invitam blande vestigat et ultro
ambit honor: docuit totiens a rure profectus
lictor et in mediis consul quaesitus aratris.
te quoque naturae sacris mundique vacantem,
emeritum pridem desudatisque remotum
iudiciis eadem rursum complexa potestas
evehit et reducem notis imponit habenis.
accedunt trabeae: nil iam, Theodore, relictum,
quo virtus animo crescat vel splendor honori.1
culmen utrumque tenes: talem te protinus anni
formavere rudes, et dignum vita curuli
traxit iter primaeque senes cessere iuventae.
iam tum canities animi, iam dulce loquendi
pondus et attonitas sermo qui duceret aures,
