Kitap 2
Qui modo sublimes rerum flectebat habenas
pr
patricius, rursum verbera nota timet
et solitos tardae passurus compedis orbes
in dominos vanas luget abisse minas.
culmine deiectum vitae Fortuna priori
reddidit, insano iam satiata ioco.
scindere nunc alia meditatur ligna securi
fascibus et tandem vapulat ipse suis,
ille citas consul poenas se consule solvit:
annus qui trabeas hic dedit exilium.
infaustum populis in se quoque vertitur omen;
saevit in auctorem prodigiosus honos.
abluto penitus respirant nomine fasti
maturamque luem sanior aula vomit,
dissimulant socii coniuratique recedunt,
procumbit pariter cum duce tota cohors;
non acie victi, non seditione coacti;
nec pereunt ritu quo periere viri.
concidit exiguae dementia vulnere chartae;
confecit saevum littera Martis opus.
Mollis feminea detruditur arce tyrannus
et thalamo pulsus perdidit imperium:
sic iuvenis nutante fide veterique reducta
paelice defletam linquit amica domum.
canitiem raram largo iam pulvere turpat
et lacrimis rugas implet anile gemens
suppliciterque pias humilis prostratus ad aras
mitigat iratas voce tremente nurus.
innumeri glomerantur eri sibi quisque petentes
mancipium solis utile suppliciis.
quamvis foedus enim mentemque obscaenior ore,
ira dabit pretium; poena meretur emi.
Quas, spado, nunc terras aut quem transibis in axem?
cingeris hinc odiis, inde recessit amor,
utraque te gemino sub sidere regia damnat:
Hesperius numquam, iam nec Eous eris.
miror cur, aliis qui pandere fata solebas,
ad propriam cladem caeca Sibylla taces.
iam tibi nulla videt fallax insomnia Nilus;
pervigilant vates iam, miserande, tui.
