caesariem tunc forte Venus subnixa corusco
1
fingebat solio. dextra laevaque sorores
stabant Idaliae: largos haec nectaris imbres
inrigat, haec morsu numerosi dentis eburno
multifidum discrimen arat; sed tertia retro
dat varios nexus et iusto dividit orbes
ordine, neglectam partem studiosa relinquens:
plus error decuit. speculi nec vultus egebat
iudicio; similis tecto monstratur in omni
et capitur 1 quocumque videt. dum singula cernit,
seque probat, nati venientis conspicit umbram
ambrosioque sinu puerum complexa ferocem
quid tantum gavisus? ait; “quae proelia sudas
improbe? quis iacuit telis? iterumne Tonantem
inter Sidonias cogis mugire iuvencas?
an Titana domas? an pastoralia Lunam
rursus in antra vocas? durum magnumque videris
debellasse deum.” Suspensus in oscula matris
ille refert: “Laetare, parens; inmane tropaeum
rettulimus, nostrum iam sensit Honorius arcum.
scis Mariam patremque ducem, qui cuspide Gallos
Italiamque fovet, nec te praeclara Serenae
fama latet. propera; regalibus adnue votis:
iunge toros.” Gremio natum Cytherea removit
et crines festina ligat peplumque fluentem
adlevat et blando spirantem numine ceston
cingitur, impulsos pluviis quo mitigat amnes,
quo mare, quo ventos irataque fulmina solvit,
ut stetit ad litus, parvos adfatur alumnos:
“Heus! quis erit, pueri, vitreas qui lapsus in undas
huc rapidum Tritona vocet, quo vecta per altum
deferar? haud umquam tanto mihi venerit usu.
sacri, quos petimus, thalami. pernicius omnes
quaerite, seu concha Libycum circumsonat aequor,
Aegaeas seu frangit aquas, quicumque repertum
duxerit, aurata donabitur ille pharetra.”
Dixerat et sparsa diversi plebe feruntur
exploratores. pelagi sub fluctibus ibat
Carpathiis Triton obluctantemque petebat
Cymothoen. timet ilia ferum seseque sequenti
