Thessalicos roseo nectebat pollice crines.
1
Haec etiam queritur secum: “quonam usque verendus
cunctatur mea vota socer? quid iungere differt,
quam pepigit, castasque preces implere recusat?
non ego luxuriem regum moremque secutus
quaesivi vultum tabulis 1 ut nuntia formae
lena per innumeros iret pictura penates,
nec variis dubium thalamis lecturus 2 amorem
ardua commisi falsae conubia cerae.
non rapio praeceps alienae foedera taedae,
sed quae sponsa mihi pridem patrisque relicta
mandatis uno materni sanguinis ortu
communem partitur avum. fastidia supplex
deposui gessique procum; de limine sacro
oratum misi proceres, qui proxima nobis
iura tenent. fateor, Stilicho, non parva poposci,
sed certe mereor princeps, hoc principe natus
qui sibi te generum fraterna prole revinxit,
cui Mariam debes. faenus mihi solve paternum,
redde suos aulae. mater fortasse rogari
mollior. o patrui germen, cui nominis heres
successi, sublime decus torrentis Hiberi,
stirpe soror, pietate parens, tibi creditus infans
inque tuo crevi gremio, partuque remote
tu potius Flaccilla mihi. quid dividis ergo
pignora? quid iuveni natam non reddis alumno?
optatusne dies aderit? dabiturne iugalis
nox umquam?” Tali solatur vulnera questu.
risit Amor placidaeque volat trans aequora matri
nuntius et totas iactantior explicat alas.
Mons latus Ionium Cypri praeruptus obumbrat,
invius humano gressu, Phariumque cubile
Proteos et septem despectat cornua Nili.
hunc neque candentes audent vestire pruinae,
hunc venti pulsare timent, hunc laedere nimbi,
luxuriae Venerique vacat. pars acrior anni
exulat; aeterni patet indulgentia veris.
in campum se fundit apex; hunc aurea saepes
circuit et fulvo defendit prata metallo.
Mulciber, ut perhibent, his oscula coniugis emit
