Kitap 2
seu tu sanguineis ululantia Dindyma Gallis
1
incolis et strictos Curetum respicis enses :
exitio succurre meo ! compesce furentem !
comprime ferales torvi praedonis habenas ! ”
Talibus ille ferox dictis fletuque decoro
vincitur et primi suspiria sensit amoris.
tunc ferrugineo lacrimas deterget amictu
et placida maestum solatur voce dolorem :
“Desine funestis animum, Proserpina, curis
et vano vexare metu. maiora dabuntur
sceptra nec indigni taedas patiere mariti.
ille ego Saturni proles, cui machina rerum
servit et inmensum tendit per inane potestas.
amissum ne crede diem : sunt altera nobis
sidera, sunt orbes alii, lumenque videbis
purius Elysiumque magis mirabere solem
cultoresque pios ; illic pretiosior aetas,
aurea progenies habitat, semperque tenemus
quod superi meruere semel. nec mollia desunt
prata tibi ; Zephyris illic melioribus halant
perpetui flores, quos nec tua protulit Henna,
est etiam lucis arbor praedives opacis
fulgentes viridi ramos curvata metallo :
haec tibi sacra datur fortunatumque tenebis
autumnum et fulvis semper ditabere pomis.
parva loquor : quidquid liquidus complectitur aer,
quidquid alit tellus, quidquid maris aequora verrunt,
quod fluvii volvunt, quod nutrivere paludes,
cuncta tuis pariter cedent animalia regnis
lunari subiecta globo, qui septimus auras
ambit et aeternis mortalia separat astris.
sub tua purpurei venient vestigia reges
deposito luxu turba cum paupere mixti
(omnia mors aequat) ; tu damnatura nocentes,
tu requiem latura piis ; te iudice sontes
improba cogentur vitae commissa fateri.
accipe Lethaeo famulas cum gurgite Parcas,
sitque ratum quodcumque voles.” Haec fatus ovantes
exhortatur equos et Tartara mitior intrat.
conveniunt animae, quantas violentior Auster
