semper habent, ipsumque Iovem turbante Typhoeo,
1
si fas est, tremuisse ferunt, cum brachia centum
montibus armaret totidem spiramque retorquens
lamberet attonitas erectis anguibus Arctos.
quid mirum, si regna labor mortalia vexat,
cum gemini fratres, genuit quos asper Aloeus,
Martem subdiderint vinclis et in astra negatas
temptarint munire vias steteritque revulsis
paene tribus scopulis caelesti machina bello ?
sed caret eventu nimius furor ; improba numquam
spes laetata diu, nec pervenere iuventae
robur Aloidae, dum vellere Pelion Otus
nititur, occubuit Phoebo, moriensque Ephialtes
in latus obliquam proiecit languidus Ossam.
Adspice, Roma, tuum iam vertice celsior hostem,
adspice quam rarum referens inglorius agmen
Italia detrusus eat quantumque priori
dissimilis, qui cuncta sibi cessura ruenti
pollicitus patrii numen iuraverat Histri
non nisi calcatis loricam ponere rostris.
o rerum fatique vices ! qui foeda parabat
Romanas ad stupra nurus, sua pignora vidit
coniugibus permixta trahi ; qui mente profundas
hauserat urbis opes, ultro victoribus ipse
praeda fuit ; nostri quondam qui militis auro
adgressus temptare fidem, desertus ab omni
gente sua manibusque redit truncatus et armis.
Hoc quoque, quod veniam leti valuere mereri,
si positis pendas odiis, ignoscere pulchrum
iam misero poenaeque genus vidisse precantem.
quae vindicta prior quam cum formido superbos
flectit et adsuetum spoliis adfligit egestas ?
sed magis ex aliis fluxit dementia causis,
consulitur dum, Roma, tibi. tua cura coegit
inclusis aperire fugam, ne peior in arto
saeviret rabies venturae conscia mortis ;
nec tanti nomen stirpemque abolere Getarum,
ut propius peterere, fuit. procul arceat altus
luppiter, ut delubra Numae sedesque Quirini
barbaries oculis saltem temerare profanis
