Quis tibi tunc, Alarice, dolor, cum Marte perirent
1
divitiae spoliisque diu quaesita supellex
pulsaretque tuas ululatus coniugis aures,
coniugis invicto dudum quae freta marito
demens Ausonidum gemmata monilia matrum
Romanasque alta famulas cervice petebat !
scilicet Argolicas Ephyreiadasque puellas
coeperat et pulchras iam fastidire Lacaenas.
sed dea quae nimiis obstat Rhamnusia votis
ingemuit flexitque rotam : domat aspera victos
pauperies, unoque die Romana rependit
quidquid ter denis acies amisimus annis.
O celebranda mihi cunctis Pollentia saeclis !
o meritum nomen ! felicibus apta triumphis !
virtutis fatale solum, memorabile bustum
barbariae ! nam saepe locis ac finibus illis
plena lacessito rediit vindicta Quirino.
illic Oceani stagnis excita supremis
Cimbrica tempestas alias emissa per Alpes
isdem procubuit campis. iam protinus aetas
adveniens geminae gentis permisceat ossa
et duplices signet titulos commune tropaeum :
“hic Gimbros fortesque Getas, Stilichone peremptos
et Mario claris ducibus, tegit Itala tellus.
discite vesanae Romam non temnere gentes.”
