in sua damna chalybs fabro lugente rubebat.
1
hortantes his adde deos. non somnia nobis
nec volucres, sed clara palam vox edita luco :
“rumpe omnes, Alarice, moras ; hoc impiger anno
Alpibus Italiae ruptis penetrabis ad urbem.”
huc iter usque datur. quis iam post talia segnis
ambigat aut caelo dubitet parere vocanti ? ”
Sic ait hortatusque suos belloque viaeque
instruit. attollunt vanos oracula fastus.
o semper tacita sortes ambage malignae
eventuque patens et nescia vatibus ipsis
veri sera fides ! Ligurum regione suprema
pervenit ad fluvium miri cognominis Urbem,
atque illic domitus vix tandem interprete casu
agnovit dubiis inlusa vocabula fatis.
Nee non et Stilicho pugnam poscentia movit
pleno castra gradu dictisque instigat euntes :
“nunc nunc, o socii, temeratae sumite tandem
Italiae poenas, obsessi principis armis
excusate nefas deploratumque Timavo
vulnus et Alpinum gladiis abolete pudorem.
hic est, quem totiens campis fudistis Achivis,
quem discors odiisque anceps civilibus orbis,
non sua vis tutata diu, dum foedera fallax
ludit et alternae periuria venditat aulae.
credite nunc omnes, quas dira Britannia gentes,
quas Hister, quas Rhenus alit, pendere paratas
in speculis : uno tot proelia vincite bello.
Romanum reparate decus molemque labantis
imperii fulcite umeris ; hic omnia campus
vindicat, haec mundo pacem victoria sancit.
non in Threiciis Haemi decemimus oris
nec super Alpheas umbrantia Maenala ripas
constitimus ; non hic Tegean Argosque tuemur :
visceribus mediis ipsoque in corde videtis
bella geri. patrem clipeis defendite Thybrim.”
talia nunc pediti, turmae nunc mixtus equestri
dicta dabat. Simul externis praecepta ferebat
auxiliis. ibat patiens dicionis Alanus,
qua nostrae iussere tubae, mortemque petendam
