pastorique lupus scelerum delicta priorum
1
intra saepta luas. quid palmitis uber Etrusci,
quid mihi nescioquam proprio cum Thy bride Romam
semper in ore geris ? referunt si vera parentes,
hanc urbem insano nullus qui Marte petivit
laetatus violasse redit ; nec numina sedem
destituunt : iactata procul dicuntur in hostem
fulmina divinique volant pro moenibus ignes,
seu caelum seu Roma tonat. si temnis Olympum,
a magno Stilichone cave, qui semper iniquos
Fortuna famulante premit. scis ipse, per oras
Arcadiae quam densa rogis cumulaverit ossa,
sanguine quam largo Graios calefecerit amnes ;
extinctusque fores, ni te sub nomine legum
proditio regnique favor texisset Eoi.”
Talia grandaevum flammata fronte loquentem
obliquisque tuens oculis non pertulit ultra,
sed rupit rabidas accensa superbia voces :
“Si non mentis inops fraudataque sensibus aetas
praeberet veniam, numquam haec opprobria linguae
turpia Danuvius me sospite ferret inultus.
anne, tot Augustos Hebro qui teste fugavi,
te patiar suadente fugam, cum cesserit omnis
obsequiis natura meis ? subsidere nostris
sub pedibus montes, arescere vidimus amnes.
non ita di Getici faxint manesque parentum,
ut mea converso relegam vestigia cursu.
hanc ego vel victor regno vel morte tenebo
victus humum. per tot populos urbesque cucurri,
fregi Alpes galeisque Padum victricibus hausi :
quid restat nisi Roma mihi ? gens robore nostra
tum quoque pollebat, nullis cum fideret armis.
at nunc lllyrici postquam mihi tradita iura
meque suum fecere ducem, tot tela, tot enses,
tot galeas multo Thracum sudore paravi
inque meos usus vectigal vertere ferri
oppida legitime iussu Romana coegi.
sic me fata fovent ; ipsi, quos omnibus annis
vastabam, servire dati : nocitura gementes
arma dabant flammisque diu mollitus et arte
