non iam dilectus miseri nec falce per agros
1
deposita iaculum vibrans ignobile messor
nec temptat 1 clipeum proiectis sumere rastris
Bellona ridente Ceres humilisque novorum
seditio clamosa ducum : sed vera iuventus,
verus ductor adest et vivida Martis imago.
Prospera sed quantum nostrae spes addita menti,
tantum exempta Getis, qui vertice proximus astris
post Alpes iam cuncta sibi promisit apertas
nil superesse ratus, postquam tot lumina pubis,
tot subitos pedites, equitum tot conspicit alas
cinctaque fluminibus crebris ac moenibus arva
seque velut clausum laqueis, sub pectore furtim
aestuat et nimium prono fervore petitae
iam piget Italiae, sperataque Roma teneri
visa procul. magni subeunt iam taedia coepti.
occultat tamen ore metum primosque suorum
consultare iubet bellis annisque verendos.
crinigeri sedere patres, pellita Getarum
curia, quos plagis decorat numerosa cicatrix
et tremulos regit hasta gradus et nititur altis
pro baculo contis non exarmata senectus.
hic aliquis gravior natu, cui plurima dictis
consiliisque fides, defixus lumina terrae
concutiensque comam capuloque adclinis eburno :
Si numero non fallor ait “tricesima currit
bruma fere, rapidum postquam transnavimus Histrum,
Romanamque manum tantis eludimus annis.
sed numquam Mavors adeo constrinxit in artum
res, Alarice, tuas. per tot certamina docto
crede seni, qui te tenero vice patris ab aevo
gestatum parva solitus donare pharetra
atque aptare breves umeris puerilibus arcus :
saepe quidem frustra monui, servator ut icti
foederis Emathia tutus tellure maneres ;
sed quoniam calidae rapuit te flamma iuventae,
nunc saltem, si cura tibi manet ulla tuorum,
his claustris evade, precor, dumque agmina longe,
dum licet, Hesperiis praeceps elabere terris,
ne nova praedari cupiens et parta reponas
